هم براى آنها مجازاتى تعيين كرده كه علاوه بر دردناك بودن توهين آور نيز مىباشد . آيه بعد به عكس العمل اين گروه در برابر آيات الهى اشاره كرده ، و در واقع آن را با عكس العملشان در برابر لهو الحديث مقايسه مىكند و مىگويد : « هنگامى كه آيات ما بر او خوانده مىشود مستكبرانه روى بر مىگرداند ، گويى آيات ما را نشنيده ، گويى اصلا گوشهايش سنگين است » و اصلا هيچ سخنى را نمىشنود ( * ( وَإِذا تُتْلى عَلَيْه آياتُنا وَلَّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْه وَقْراً ) * ) . و در پايان ، كيفر دردناك چنين كسى را اين گونه بازگو مىكند : « او را به عذاب دردناك بشارت ده » ! ( * ( فَبَشِّرْه بِعَذابٍ أَلِيمٍ ) * ) . تعبير به * ( وَلَّى مُسْتَكْبِراً ) * اشاره به اين است كه رويگرداندن او تنها به خاطر مزاحمت با منافع دنيوى و هوسهايش نيست ، بلكه از اينهم فراتر مىرود و انگيزه استكبار و تكبر در برابر خدا و آيات خدا كه بزرگترين گناه است در عمل او نيز وجود دارد . جالب اينكه نخست مىگويد : « آن چنان بى اعتنايى به آيات الهى مىكند كه گويى اصلا آن را نشنيده و كاملا بى اعتنا از كنار آن مىگذرد » سپس اضافه مىكند : « نه تنها اين آيات را نمىشنود ، گويى اصلا كر است و هيچ سخنى را نمىشنود » ! جزاى چنين افراد نيز متناسب اعمالشان است همانگونه كه عملشان براى اهل حق درد آور بود ، خداوند مجازاتشان را نيز دردناك قرار داده ، و به عذاب اليمشان گرفتار مىسازد ! توجه به اين نكته نيز لازم است كه تعبير به « بشر » ( بشارت ده ) در مورد عذاب دردناك الهى متناسب با كار مستكبرانى است كه آيات الهى را به باد سخريه